Ik was zwanger van een tweeling… toen ik hoorde dat ik kanker had.
Een moment dat alles stilzet. En tegelijk alles op scherp zet. Ineens gaat het niet alleen meer over jou, maar ook over het leven dat in je groeit.
De adviezen kwamen snel.
" Rust nemen."
"Voorzichtig zijn."
"Goed luisteren naar mijn lichaam."
En ergens klopte dat ook. Maar ik merkte iets anders…
Dat als ik alleen maar ‘voorzichtig’ werd, ik mezelf langzaam kwijtraakte.
Dus ik maakte een andere keuze. Ik besloot dat ik hier niet alleen doorheen wilde komen… maar dat ik wilde blijven voelen dat ik leefde.
Niet perfect. Niet zonder angst. Maar wel bewust.
Ik bleef bewegen.
Niet omdat het moest, maar omdat het me liet voelen dat ik er nog was.
Ik ging anders naar mijn voeding kijken. Juist toen mijn lichaam het het hardst nodig had.
Ik werd selectiever in wie dichtbij mij mocht komen. Want energie is geen detail als je ziek bent.
En misschien wel het belangrijkste: ik koos heel bewust voor de mensen die mij begeleidden in mijn zorg.
Want laat me dit ook zeggen:
Ik heb dit niet alleen gedaan.
Er waren zorgverleners die verder keken dan alleen mijn ziekte.
Die mij niet alleen behandelden, maar mij ook bleven zien als mens.
Die vertrouwen brachten, op momenten dat angst dichtbij was. Die ruimte gaven voor mijn verhaal, mijn gevoel, mijn tempo.
En dat… heeft voor mij het verschil gemaakt.
Wat ik heb geleerd in die periode, is dit:
Je hebt niet overal controle over wat je overkomt. Maar wel over hoe je er doorheen gaat.
Je kunt zo voorzichtig worden dat je stopt met leven.
Of je kunt, midden in alles wat er is, blijven kiezen voor verbinding.
Met je lichaam. Met het leven. Met jezelf.
En dat is wat ik jou ook gun.
Wat deze periode mij misschien nog wel het meest heeft geleerd… is hoe ver we soms van ons lichaam verwijderd raken.
We leren te luisteren naar adviezen, protocollen, meningen van buitenaf. Maar ergens onderweg raken we het contact kwijt met wat ons lichaam zélf aangeeft.
En juist in die periode — waarin mijn lichaam zoveel doormaakte — werd dat contact mijn belangrijkste houvast.
Niet perfect. Niet altijd duidelijk. Maar wel eerlijk.
Dat was het moment waarop het zaadje voor mijn werk werd geplant.
Voor wat nu Onderbuikgevoel is.
Wat zou er veranderen als je weer leert vertrouwen op je onderbuikgevoel?
Wil je meer weten? Stuur me graag een berichtje en dan drinken we een kopje thee.
Reactie plaatsen
Reacties