Vandaag werden Archie en Boaz één.
Ik kijk naar ze en ik zie het. Ze zijn groter geworden. Ze kunnen tegen een stootje. Onze nachten zijn langer, in slaapuren en in adem. We groeien als gezin.
Drie gezonde mannen onder ons dak.
Dat is wat ik een jaar geleden hardop durfde te hopen. En stilletjes nauwelijks geloofde.
En toch zit ik vandaag met dubbele gevoelens.
Er is blijdschap. Die is er echt.
Maar er is ook verdriet. Verdriet omdat deze fase voorbijgaat. Omdat die kleine handjes, die babygeluidjes, die volledige afhankelijkheid langzaam verdwijnen. Omdat ik moet loslaten terwijl ik ergens nog even wil blijven hangen.
En er is verdriet om iets anders.
Waar ik dacht dat ik volledig zou opgaan in mijn zwangerschap en kraamtijd, liep alles anders. Mijn zwangerschap stond niet alleen in het teken van nieuw leven, maar ook van onderzoeken, spanning, overleven.
Er zijn momenten die ik niet volledig bewust heb meegemaakt. Omdat ik bezig was met herstellen. Met doorgaan. Met sterk zijn terwijl ik me dat niet altijd voelde. Omdat ik er niet 24/7 bovenop kon zitten.
Een deel van dat eerste jaar is in een waas voorbij gegaan.
En vandaag, met taart op tafel en drie drukke mannen om me heen, voel ik dat opnieuw.
Wat ik intussen weet: dubbele gevoelens hoeven niet opgelost te worden. Niet kloppend gemaakt. Ze mogen er zijn, allebei, zonder dat de een de ander wegduwt.
Mijn lichaam wist dat eerder dan mijn hoofd.
Dat is precies waar ik nu, in mijn werk bij Onderbuikgevoel, andere vrouwen in begeleid. Vrouwen die door iets heftigs zijn gegaan. Die hun lichaam hebben overleefd in plaats van bewoond. Die langzaam weer thuis willen komen in zichzelf.
Omdat ik weet hoe het is om er niet bovenop te zitten. En hoe het is om langzaam terug te komen.
Een jaar geleden lag ik in het ziekenhuis.
Vandaag staat er een taart op tafel.
Beide momenten ben ik.
Reactie plaatsen
Reacties