Vorig jaar rond deze tijd was ik dertien weken zwanger.
Zwanger tijdens de feestdagen — dat zou magisch moeten zijn. Maar zo voelde het niet...
Omdat ik een chronische ziekte heb (CML), kon de NIPT-test niet.
En bij de dertien-wekenecho waren er twijfels over de gezondheid van één van onze tweeling. Er was nog niets beslist, maar ook niets geruststellends. Alleen wachten. En ondertussen doen alsof het leven doorging.
We zaten midden in een verbouwing.
Zonder keuken.
Zonder badkamer.
Zonder fatsoenlijk toilet.
Mijn basis was wankel. Letterlijk en vanbinnen.
Mijn lijf stond continu op scherp.
Alsof het wist dat ontspanning nu geen veilige optie was.
Wat me misschien nog het meest bijbleef, was de eenzaamheid.
Niet omdat ik geen mensen om me heen had — integendeel.
Ik werd omringd door liefde, zorg, betrokkenheid.
En toch voelde ik me alleen.
Omdat niemand echt begreep hoe het voelde om zwanger te zijn zonder houvast.
Om te leven in een lijf dat al chronisch ziek is, en nu ook nieuw leven draagt.
Om hoop en angst tegelijk vast te houden, zonder dat één van beide ruimte kreeg.
Ik merkte hoe vaak ik het gevoel had dat ik dit alleen moest doen.
Dat uitleg vermoeide.
Dat nuance verdween in goedbedoelde woorden als “probeer te genieten” of “het komt vast goed”.
Tijdens de feestdagen werd dat gevoel sterker.
Juist wanneer samenzijn centraal staat, kan afstand pijnlijk voelbaar worden.
Alsof er een glaswand ontstaat tussen jou en de rest van de wereld.
Ik schrijf dit niet om medelijden op te roepen of mensen aan het twijfelen te brengen "heb ik het dan niet goed gedaan?".
Maar om woorden te geven aan iets wat veel vrouwen herkennen, en zelden hardop zeggen.
Dat je je diep eenzaam kunt voelen, zelfs bij mensen die je liefhebt.
Misschien is dat wel één van de moeilijkste vormen van eenzaamheid.
Als jij dit leest en iets ervan herkent, wil ik dit zeggen:
je hoeft het niet alleen te dragen.
Je mag me altijd een bericht sturen.
Niet voor onbedoeld advies.
Niet om iets op te lossen.
Maar gewoon omdat het soms helpt als er iemand is die blijft.
En die het wél echt begrijpt.
En als dat het enige is wat dit moment je brengt —
dan is dat al genoeg 🌙💛
Herken je het gevoel van eenzaamheid in gezelschap? Wil je dit met mij delen? Ik zie het graag als reactie of stuur mij een berichtje via contact.
Voor nu wens ik je feestdagen die passen bij wat jouw hart verlangt.
Of dat nu rust is, nabijheid, stilte of juist lichtheid.
Voor 2026 wens ik je vooral geluk en gezondheid.
In de vorm die voor jóu klopt.
Veel liefs,
Daisy 💛
Reactie plaatsen
Reacties