Al dagen voelt het alsof er iets in mij wil landen. Een nieuw verhaal, een nieuw hoofdstuk. Terwijl ik eigenlijk nog midden zit in het verhaal van vorig jaar — die intens geladen week waarin we ontdekten dat ik CML had én zwanger was. Het mooiste stuk moet nog komen: hoe we erachter kwamen dat het er twee waren. Onze twee wondertjes...
Maar vandaag, na een behandeling bij de fijnste acupuncturist (die gelukkig ook mijn vriendin Denise is), verschuift er iets. Ze werkte aan mijn keizersnedelitteken, een plek die ik zo vaak probeer te negeren, maar die elke dag iets van me vraagt. En precies daar werd het me weer duidelijk: we spreken nog altijd te weinig uit over dit deel van het moederschap.
“Je hebt toch gezonde kinderen gekregen?”
Alsof dat de hele weg van het lichaam en hart oplost.
In een wereld vol gladgestreken postpartum plaatjes en perfect functionerende mama’s, voelt het soms alsof het aan mij ligt dat het nog niet vanzelf gaat. En juist daarom voel ik zo’n sterke drang om eerlijk te blijven. Want dit litteken… dat bepaalt veel meer van mijn dag dan ik ooit dacht dat het zou doen.
En elke keer dat ik het voorzichtig benoem tegen een andere keizersnedemama, hoor ik hetzelfde zinnetje:
“Ja… dat herken ik.”
En precies dáár begon mijn blog.
Niet vanuit perfectie.
Maar vanuit menselijkheid — en de behoefte om ruimte te maken voor alles wat we niet op Instagram zetten.
Ik geloof dat heling begint zodra iemand zegt:
“Ik voel dit ook.”
Want ja, ik ben intens dankbaar voor mijn drie gezonde kinderen. Maar dankbaarheid wist geen pijn uit. Verdriet schuift niet automatisch opzij omdat de uitkomst ‘goed’ is.
Die twee kunnen naast elkaar bestaan.
Dat is geen falen.
Dat is gewoon mens-zijn.
Mijn eerste keizersnede, na uren bevallen, voelde als een klap die ik niet had zien aankomen. In de kraamweek lag ik rechtop in bed omdat alles anders te pijnlijk was. Mijn katheter naast me. Vriendinnen die vroegen waarom ik zo verdrietig was.
Omdat een keizersnede ook rouw kan zijn.
Rouw om een verhaal dat anders liep.
Dragen in de draagzak? Pas na vijf maanden zonder tranen.
Naar mijn litteken kijken? Nog steeds met een brok in mijn keel.
En toch vertel ik Morris nu dat het het mooiste litteken is dat ik heb — want hij en zijn broertjes kwamen eruit tevoorschijn.
Maar drie jaar geleden… had ik nooit gedacht dat deze zin ooit licht kon dragen.
Elke moeder draagt haar eigen bevallingsverhaal.
Soms zacht.
Soms schurend.
Soms alles tegelijk.
Door die verhalen te delen, ontstaat er ruimte.
Ruimte om te ademen.
Ruimte om te voelen dat je niet alleen bent.
Ruimte om kracht te vinden op plekken waar eerst alleen stilte zat.
Dus geef die moeder haar ruimte — juist als ze niet op die roze of blauwe wolk zit.
Want natuurlijk is ze gelukkig. Natuurlijk houdt ze van haar kinderen.
Maar ze mag óók verdriet voelen over hoe haar verhaal liep.
Laat beide waar zijn. Laat beide bestaan.
En laat haar niet alleen dragen.
Ik ben benieuwd. Hoe was jouw roze of blauwe wolk? En wat herinner jij je nog als een opmerking waarbij je tenen gingen krommen omdat dat precies was wat jij niet voelde?
Deel het hieronder!
Reactie plaatsen
Reacties
Wat mooi geschreven!
Prachtig geschreven! En heel even gaat mijn herinnering met vochtige ogen terug naar ruim 28 jaar geleden toen ik enerzijds super blij was maar me tegelijkertijd later afvroeg ' in welke rollercoaster we waren terecht gekomen' : gelukkig een gezonde zoon maar tegelijkertijd zelf behoorlijk ziek! En doet uiteraard onder voor wat jou en je gezin overkwam @Daisy@! Dank voor het delen van je verhaal en beleving!