Over mijn Onderbuikgevoel
Ik ben Daisy – moeder van Morris (2023) en van tweeling Archie & Boaz (2025). Vrouw van Raoul, waarmee ik samen ons huis uit 1923 verbouwd heb (dat we nog verder finetunen), en baasje van onze trouwe hond Pia.
In het dagelijks leven werk ik als beleidsmedewerker jeugd & onderwijs bij de gemeente Maastricht. Daarnaast ben ik iemand met een scherp gevoel voor richting: ik wéét wat klopt, maar vooral ook wat niet.
Onderbuikgevoel is ontstaan vanuit ervaring.
Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik te maken met een intens samenspel van factoren: een tweeling, een medische diagnose (CML), onzekerheid over medicatie en de dreiging van vroeggeboorte. Dat bracht me op een punt waar protocollen niet alles konden dragen en waar luisteren naar mijn lichaam, mijn intuïtie en mijn veerkracht essentieel werden.
Op Onderbuikgevoel vind je eerlijkheid, herkenning en houvast voor vrouwen die zwanger zijn, net moeder zijn geworden en vastlopen in alles wat daarbij kan komen kijken. Ik schrijf en deel niet vanuit ‘zo moet het’, maar vanuit: dit is wat helpt als het ingewikkeld wordt.
Wat je hier kunt verwachten:
-
Herkenbare verhalen die je laten voelen dat je niet alleen bent.
-
Woorden voor wat vaak onuitgesproken blijven.
-
Een nuchtere, warme blik op zwangerschap, moederschap en mentale veerkracht.
-
Ruimte voor intuïtie naast medische en praktische realiteit.
Naast mijn werk en mijn blogs verdiep ik me verder in hoe lichaam en welzijn samenwerken.
Ik volg de opleiding tot orthomoleculair voedingstherapeut voor baby's en kinderen en ontwikkel me als NEI-therapeut.
Vanuit die kennis wil ik – stap voor stap – vrouwen en ouders ondersteunen bij vragen rondom energie, herstel, overbelasting en gezondheid van henzelf en hun kinderen.
Onderbuikgevoel is er voor jou als je voelt:
"Er is meer dan adviezen van buitenaf – ik wil weer leren vertrouwen op wat ik zelf al weet."
Ik deelde in augustus 2025, vlak na de geboorte van onze jongens, ons verhaal met Sanquin. Dit artikel was voor mij 'het startsein' om meer met ons verhaal te gaan doen. "Want jij zocht je een jaar geleden suf naar iemand die ook maar íets vergelijkbaars had meegemaakt", zei mijn zusje terecht.
Ik hoop dat ik verhalen mag verzamelen, zodat vrouwen zich niet meer alleen hoeven te voelen.