Over zorg, oordeel en wat vrouwen werkelijk nodig hebben
Ik was even naar buiten. Met Pia aan de lijn en Morris naast me. Morris stond vol verwondering naar de trein te kijken — zo’n moment waarop alles even stilvalt.
Terwijl ik daar sta, komt er een ander koppel met hond langs. De vrouw zegt: “Wel oppassen hè.” Het was klein. Terloops. Vast niet verkeerd bedoeld. Maar het bleef hangen. Want wat zeggen we toch vaak, ongevraagd. En tegen wie eigenlijk?
Misschien herken je dit van tijdens je zwangerschap. Niet het romantische plaatje, maar medisch, dus: ziekenhuisafspraken, zorgen, echo's en onwetendheid. Voor mij kwam daar ook nog eens medicatie bij kijken en bloedonderzoeken.
Ondertussen steeds die vragen en sta je uit te leggen dat je écht wel veilige keuzes maakt. Dat je hier niet lichtzinnig in bent. Dat je artsen meekijken. Dat je je verantwoordelijkheid neemt. Alsof je medisch dossier paraat moet liggen. Voor de buitenwereld. Voor goedbedoelde vragen. Voor blikken.
En het stopt daar niet.
Ineens lijkt het alsof iedereen precies weet wat jij moet doen.
"Rustig aan hè.
Niet tillen hoor.
Doe je wel voorzichtig genoeg?
Je moet echt meer rust nemen."
Alsof dit nieuws voor je is.
Alsof je lijf dit niet allang weet.
Alsof je niet elke dag opnieuw aan het aftasten bent waar je grens ligt.
Die herhaling — hoe goedbedoeld ook — kan zwaar worden.
Niet omdat rust niet nodig is, maar omdat het voelt alsof je voortdurend wordt gecorrigeerd. Alsof je niet te vertrouwen bent in je eigen afwegingen.
Terwijl leven met complicaties juist betekent dat je voortdurend luistert. Bijstuurt. Aanpast. En soms ook dingen blijft doen, omdat stilstaan geen optie is.
Niet alles wat je doet is onverstandig.
En niet alles wat van buitenaf zorg lijkt, voelt ook zo.
En het stopt daar niet.
Met Sinterklaas kreeg ik een opmerking over onze opvoeding van Morris.
Ik had hem uitgeblust en overprikkeld in bed gelegd — zo’n moment waarop je als ouder tot het uiterste bent gegaan.
Er werd gezegd:
“Ik begrijp wel dat je zo tegen hem doet, je zult wel moe zijn.”
Een zin die begripvol klinkt. En toch bleef hij hangen.
Omdat er onder die woorden ook iets anders schuilgaat:
ik zie je, en ik beoordeel wat ik zie.
Alsof opvoeden zich laat vangen in één moment.
In één toon.
Terwijl opvoeden juist alles is wat daaraan voorafgaat — en daarna weer doorgaat.
En ook hier merk je hoe snel we onszelf willen uitleggen.
Verzachten.
Verantwoorden.
Mijn lieve buurvrouw zei laatst, toen ik dit met haar deelde: “We moeten ophouden met deze manier van elkaar te bekritiseren.” Die zin bleef bij me. Omdat hij raakt aan de kern. Momshaming noemde zij het en dat zit namelijk niet alleen in harde woorden. Het zit juist in de kleine opmerkingen. In adviezen waar niet om gevraagd is. In dat subtiele gevoel dat je het nét niet goed genoeg doet.
Feitelijk weten we dit ook. Onderzoek laat zien dat veel moeders regelmatig schaamte en onzekerheid ervaren door sociale feedback — vaak afkomstig van andere ouders. Van vrouwen onder elkaar. Momshaming vergroot stress, tast het vertrouwen in het eigen gevoel aan en kan bijdragen aan angst en somberheid. Terwijl juist dat vertrouwen — luisteren naar je onderbuik — zo essentieel is in het moederschap.
En toch doen we het. Soms zonder het te merken. Omdat we denken dat zorgen gelijkstaat aan corrigeren. Omdat stilte ongemakkelijk kan voelen. Maar wat als we vaker niks zeggen? Wat als we aannemen dat de ander haar best doet? Wat als helpen belangrijker wordt dan oordelen? Misschien begint zachtheid daar. Bij minder woorden. En meer daden. Voor elkaar. 🌿
Welke woorden heb jij als moeder ooit gehoord die bleven hangen — en wat had je toen eigenlijk nodig gehad? En Wat zou er voor jou veranderen als we elkaar minder beoordelen en vaker vertrouwen? 💛
Reactie plaatsen
Reacties
Ik snap je helemaal Daisy hetzelfde bij de chronische zenuwpijn al die opmerkingen van je moet beter naar.je lichaam luisteren en rust nemen dat is soms juist wat we eens niet willen en weten dan heus zelf de consequenties ervan zo doodvermoeiend al dat zogenaamde goedbedoelde adviezen 🫢
Momshaming, weer een woord geleerd.
"Dat kind heeft geen manieren, wat een opvoeding." Meningen van mensen die vaak kwetsend zijn voor mij als moeder. Terwijl het kind wat anders nodig heeft dan een mening.