Maandag.
De afspraak om even naar de dokter te gaan met die blauwe vlek.
“Mijn zus heeft dit ook al eens gehad, had te maken met spataderen,” zei een vriendin nog.
Spataderen… Hm, dan zou ik weer die hele zwangerschap met van die kousen mogen lopen. Joepie.
Bij de huisarts kreeg ik een vervangster. Het nadeel daarvan is dat ze je niet kent.
Pas toen ik aangaf dat ik in verwachting was, zei ze:
“Zullen we dan toch maar even bloed prikken, voor jouw gemoedsrust?” 🧡
Prima. Dat was snel gefikst, nu thuis verder aan het werk.
Dinsdag.
Raoul en ik werkten samen thuis. Vanwege de verbouwing wilden we de eerste dagen een oogje in het zeil houden. Er waren zoveel vragen vanuit de aannemer dat we dachten: we zitten beter in de buurt.
Rond het middaguur werd ik gebeld door de huisarts. Ik kan de letterlijke woorden niet meer herinneren, maar ik voelde meteen paniek.
“Raoul!”
De huisarts gaf hem de boodschap nog eens. Morgen moest ik me melden bij de hematoloog — op de oncologieafdeling. Voor die afspraak moest ik vandaag nog naar het ziekenhuis voor verschillende bloedonderzoeken.
“De hematoloog denkt aan een vorm van acute leukemie.”
Als ik wilde, kon ik vandaag nog langskomen. Maar alles ging in een roes.
We reden naar mijn moeder. Daar was Morris.
“Niet goed, mam. Ik moet nu naar het ziekenhuis.”
Ik belde mijn teamleider.
“Daisy,” zei ze, “we weten het nog niet zeker. Het glas is halfvol. Kom op.”
Bloedonderzoeken.
Daarna zijn we naar het bos gegaan. We hebben gewandeld. Gehuild. En niks gezegd.
“Komt goed, Raoul. Dat moet wel.”💫
Het bizarre was dat we daarna een afspraak hadden met onze interieurarchitect. Vriendinnen zeiden later: dat je dat nog gedaan hebt, bizar.
Maar dat moment was voor ons juist goed — een uurtje niet nadenken over wat ons misschien te wachten stond, maar over dingen die opeens totaal onbelangrijk leken.
Die avond en nacht waren gevuld met pure paniek.
De hele nacht draaide De Augurkenkoning.
Als je ooit die rauwe, oerverse angst hebt gevoeld — zonder te weten wat er écht aan de hand is — dan weet je dat je hoofd de controle verliest.
Op het einde van zo’n nacht denk je niet alleen meer hoopvol, maar ook al aan wat als het niet goed gaat.
Dat gevoel van sterfelijkheid gaat niet meer weg.
Zelfs toen later bleek dat het tóch minder erg was dan gevreesd.
De zwangerschap? Daar hadden we in gedachten al afscheid van genomen ✨.
Maar toen werd het woensdag.
De dag die ons leven weer een beetje adem gaf. 🌙
🧠 Wat er eigenlijk gebeurde
Achteraf begrijp ik beter wat er toen gebeurde.
Mijn hoofd probeerde te begrijpen wat er aan de hand was, maar mijn lichaam had al lang gereageerd.
Alles stond op scherp — mijn hartslag, mijn adem, mijn buik.
Alsof mijn hele systeem riep: “Er is iets niet goed.”
In zulke momenten schiet je in de bekende fight, flight of freeze-modus.
Een oeroud beschermingsmechanisme waarbij je lichaam het overneemt van je hoofd.
De adrenaline giert door je lijf, je gedachten versnellen of blokkeren, en soms voelt het alsof je op afstand toekijkt hoe je eigen leven zich afspeelt.
Mindfulness leert dat dit het moment is waarop je niet hoeft te vechten tegen dat gevoel,
maar het juist mag opmerken.
Erkennen dat angst er is, zonder je er volledig mee te vereenzelvigen.
Dat besef helpt het zenuwstelsel langzaam terug te brengen naar rust.
Dat wist ik toen nog niet — maar nu wel. Dat mijn lichaam al lang signalen gaf.
Dat intuïtie niet zweverig is, maar vaak gewoon de taal van ons zenuwstelsel.
🌙 En dat luisteren naar die taal, naar dat onderbuikgevoel, soms letterlijk levensreddend kan zijn.
Herinner jij je een moment dat jij volledige paniek hebt ervaren? En zou je graag leren om hier nu anders mee om te gaan ✨? Laat het weten in de comments of stuur me een berichtje!
Reactie plaatsen
Reacties