Vorig jaar oktober.
We waren net een paar dagen gestart met onze verbouwing. Een pittige periode zou aanbreken, maar we zagen het wel zitten. Morris zat in een goede flow, ik was net begonnen in mijn nieuwe functie bij de gemeente Maastricht. Eerst even het huis op de schop, en dan zou die kinderwens vanzelf wel weer gaan kriebelen… ✨
Ik kwam uit bad en zag een grote blauwe vlek achter op mijn been, in mijn knieholte. Wat vreemd. Ik riep Raoul erbij, want dit was wel erg groot.
“Je zult misschien iets van spataderen hebben, kan dat?”
Nou ja, dat is dan wel een ontplofte spatader, dacht ik. Morgen toch maar even de huisartsenpost bellen — het was immers vrijdagavond.
Op zaterdag 12 oktober, Raouls verjaardag 🎈, toch maar even de huisartsenpost gebeld. Ja, voor een blauwe vlek. Ik vond het heel vreemd en mijn onderbuikgevoel zei me dat dit geen gewone blauwe plek of spatader was. Na het insturen van de foto kreeg ik het antwoord: “Mevrouw, we doen niets met blauwe vlekken. Mocht u het toch belangrijk vinden, kunt u volgende week even naar uw eigen huisarts.”
Oké, dan zal het wel meevallen zeker?
Enkele dagen later toch maar even de huisarts gebeld. “Vanwege de aankomende herfstvakantie hebben we pas volgende week maandag bij de vervangster plek, aangezien een blauwe plek geen prioriteit heeft.”
“Uhm ja, ik wil eigenlijk geen vervangster.”
Dan zou ik twee weken moeten wachten. Ik dacht: dan is er niets meer te zien van de plek. Vooruit dan maar, dan doe maar bij de vervangster. Ik moet me ook niet zo aanstellen…
Over aanstellen gesproken — ik moest nu toch wel ongesteld zijn geworden?
“Raoul, ik denk dat er iets niet klopt.”
Nou ja, het klopte wel. Heel erg zelfs. 15 oktober: positieve zwangerschapstest 💛
“Oh, hoe gaan we dat doen? Met die verbouwing? En ik ben pas begonnen met mijn nieuwe baan.”
“Ach,” zei Raoul, “maak je niet zo druk, het komt vast wel goed. En je wilde toch zo graag dat ze niet te veel leeftijdsverschil hadden? Dit wordt vast leuk.”
Pfoe. Ik zag mezelf al met die dikke buik muren verven…
💭 Mijn onderbuik wist het al
Achteraf gezien vind ik het zo bijzonder: hoe mijn lichaam toen al wist dat er iets gaande was. Dat voorgevoel — dat onderbuikgevoel — bleek niet zomaar iets.
Wetenschappers noemen dat interoceptie: het vermogen om de signalen van je eigen lichaam waar te nemen, zoals een versnelde hartslag, spanning in de buik of hormonale veranderingen. Ons brein verwerkt die signalen razendsnel, vaak nog vóór we er bewust over nadenken. 🌙
Bij vrouwen is dat intuïtieve systeem vaak extra sterk, zeker rondom hormonale schommelingen, de menstruatiecyclus of zwangerschap. Je lijf weet soms iets wat je hoofd nog niet kan bedenken.
En dat vind ik ergens ook heel troostend. Want als ik terugkijk, had ik het eigenlijk al gevoeld — nog voor ik het wist. Mijn onderbuik wist het al ✨.
Heb jij ook weleens dat gevoel gehad, dat je lijf iets wist nog vóór je het zelf begreep? Misschien een zacht stemmetje, een gevoel in je buik, een plots besef dat er “iets” niet klopte — of juist wél.
Ik geloof dat die signalen er niet voor niets zijn.
Durf er maar op te vertrouwen, ook als het nog geen logische verklaring heeft.
💛 Jouw onderbuik weet meer dan je denkt.
Laat in de comments weten wanneer jij zo'n onderbuikgevoel had. Door te delen kun je iemand anders kracht geven 🌙.
Reactie plaatsen
Reacties