Als je buikgevoel zegt: misschien te vroeg…
Er zijn van die momenten tijdens je zwangerschap dat je lijf meer vertelt dan elk onderzoek of rapport kan doen. Dat ongrijpbare buikgevoel.
Voor mij werd dat gevoel ineens extra scherp toen ik hoorde dat ik een verhoogde kans had op vroeggeboorte. Ik wist natuurlijk al dat mijn zwangerschap anders zou zijn dan gemiddeld – door de combinatie tweelingzwangerschap met mijn chronische ziekte (CML) en de medicatie die daarbij hoort 💊. Maar dat die extra kwetsbaarheid ook betekende dat mijn kindjes misschien eerder ter wereld zouden komen 👶👶, bracht een nieuwe laag spanning mee.
Zie ik nu ruimte...?
Zwanger zijn is normaal gesproken al een evenwicht tussen vertrouwen en onzekerheid. Bij mij voelde het vaak alsof ik op een dun draadje balanceerde: hoopvol omdat ik dit kleine leventjes voelde groeien, maar tegelijkertijd steeds weer benieuwd naar elke echo, controle, bloeduitslag. We leefden van mijlpaal naar mijlpaal, al weken lang. Als we de 13 weken maar voorbij zijn,... Als we de 20 weken hebben gehad, 26-weken,... 📅
Mijn verloskundige zei altijd heel luchtig 'je moet eens de 26 weken aanraken, daarna kunnen ze heel veel'. Toch is dat zeker niet wat je wilt en streefde ik enorm naar 30 weken zwangerschap. Dit was voor ons zowel in de verbouwing 🛠️ als in de zwangerschap een mijlpaal. Met 30 weken kun je immers bij een tweelingzwangerschap met verlof. Daarnaast zouden we met 30 weken in de állerlaatste fase van onze verbouwing zitten.
Totdat we met 26 weken opeens weer met een heel gezelschap in de echo-kamer zaten. Er werd namelijk een ruimte gezien tussen de twee vliezen van de tweeling, die er eerder niet was. Wat het was, wisten ze niet goed. Hoe het er kwam, ook niet. Hoe ze er mee om moesten gaan, voor mijn gevoel ook niet, maar in eerste instantie betekende het dat ik nóg meer controles zou krijgen. Ze gaven aan dat het nog een indicator was voor vroeggeboorte. Ag, die indicator kon er toch wel bij. Ik had nog steeds heel veel vertrouwen dat die boefjes wel bleven zitten tot 36 weken.
Vroeggeboorte in je achterhoofd
De gedachte aan een vroeggeboorte is niet alleen spannend, omdat je kindje dan kwetsbaarder ter wereld komt, maar ook omdat je ineens moet omgaan met scenario’s waar je nooit van droomde toen je net een positieve test in handen had ✨.
Couveuses, ziekenhuisweken, onzekerheid over de gezondheid van je baby – het nestelt zich allemaal in je achterhoofd.
We hielden er wel rekening mee, maar toch. We leefden zo naar die mijlpaal van 30 weken toe, dat er geen enkele ruimte was in ons hoofd dat hier een ander scenario zou kunnen plaatsvinden.
Precies 6 maanden geleden, met 28 weken verloor ik om 3u 's nachts een plets vruchtwater. We vertrokken halsoverkop met onze peuter en een half gevuld koffer richting het ziekenhuis, waarbij we vol angst alles op ons af lieten komen. We kregen al snel te horen dat, wanneer mijn vermoedens bevestigd werden, ik overgeplaatst zou worden naar een ander ziekenhuis. Dit vanwege een plaatsgebrek op de NICU in Maastricht. En daarbij de boodschap dat als ik overgeplaatst zou worden, dit naar Amsterdam of Utrecht zou zijn. Ik was zelf zo inventief om te vragen of er ook opties waren in België, waardoor ik uiteindelijk met de ambulance naar Genk vervoerd werd.
Wat er toen gebeurde was vooral in angst afwachten of er iets zou gaan gebeuren. Elke kramp, elke CTG, elke verkeerde beweging van mezelf. ALLES was angst op vroeggeboorte. Ik durfde enkel nog te liggen in bed en te huilen. Ik had enorme heimwee, miste mijn mannen en kon alleen maar denken elke dag is er een. Na 5 dagen werd ik terug overgeplaatst naar het ziekenhuis in Maastricht. Gelukkig, nog steeds niets gebeurd en de mannetjes bleven goed groeien. Ik mocht na enkele dagen thuis verder, aangezien mijn mentale status er niet beter op werd, maar ook omdat de situatie stabiel bleef.
Toch moest ik dagelijks op controle blijven gaan. Mentaal was er veel gebeurd. Elke nacht was er angst, angst op weer vruchtwater of een wee of 'is er nog genoeg leven?'.
Toch kiezen voor vertrouwen🌱
En toch, ergens middenin die storm van medische termen, echo’s en ziekenhuisafspraken, blijft er ook een andere stem. Een stem die zegt: je mag vertrouwen. Vertrouwen dat je lichaam, ondanks alles, iets wonderlijks aan het doen is. Vertrouwen dat je kind, hoe vroeg of laat ook, zijn weg vindt. Met dat vertrouwen heb ik mijn mannen nog tot 36+4 dagen mogen dragen 💞. Niemand had dit verwacht, al weet ik nog goed dat de betrokken kinderarts tegen me zei 'wij gaan jou nog mogen opzoeken op de kraamafdeling met je mannen'.
En dit is ook echt wat ze gedaan heeft...
Mijn kompas 🧭
Dat is misschien wel het mooiste wat ik geleerd heb in dit proces: dat mijn onderbuikgevoel een kompas kan zijn. Het vertelt me niet altijd wat er gaat gebeuren, maar wel hoe ik ermee om kan gaan. Met zachtheid, met eerlijkheid, met ruimte voor angst én hoop.
👉 Dit is het eerste stukje van mijn verhaal. Ik deel dit omdat ik weet hoe vaak vrouwen – zeker met een medische zwangerschap – zich alleen voelen in dit soort zorgen. Je bent niet alleen. 💛
💬 Misschien herken jij dit gevoel ook wel. Misschien ben je zelf te vroeg bevallen, of draag je de spanning nog met je mee van die weken in het ziekenhuis. Weet dat jouw verhaal er óók mag zijn. Door dit te delen, maken we ruimte voor emoties die vaak verborgen blijven achter medische termen en statistieken.
✨ Voel je vrij om hieronder jouw ervaring te delen – soms is juist die herkenning het grootste cadeau dat we elkaar kunnen geven.
Reactie plaatsen
Reacties
Wat mooi om te lezen. Ik kan me goed inleven in de spanning die je gehad moet hebben. Geweldig hoe je het toch volbracht hebt. Chapeau.